Życie konsekrowane. – Prowadzimy ośrodek rehabilitacji, przedszkole, bursę dla dziewcząt. Mamy też okno życia. Pomagamy potrzebującym, jak umiemy i jak tylko możemy, bo podobnie czyniła nasza patronka św. Elżbieta – mówią siostry. Siostry elżbietanki w Zielonej Górze posługują od 1882 roku. Od początku swojej działalności pomagają chorym. Najpierw prowadziły przytułek, później szpital. Do 1945 r. w Zielonej Górze pracowały siostry niemieckie. Po wojnie zarządzono, że przełożoną zielonogórskiego zgromadzenia musi być Polka. Do 1960 r. siostry pracowały w szpitalu, z którego za obronę Domu Katolickiego zostały wyrzucone. Elżbietanki do mocno zdewastowanego budynku przy ul. Powstańców Wielkopolskich wróciły w 1992 r., rozpoczęły remont generalny i przystosowały budynek do potrzeb osób niepełnosprawnych. Dziś w zielonogórskim domu mieszka 6 sióstr: s. Melania Polachowska, s. Stella Wardyńska, s. Bibianna Smętek, s. Goretti Idzikowska, s. Irmina Zielińska i s. Barbara Jóźwiak. Ponad 120 pacjentów Za ośrodek rehabilitacji odpowiada s. Barbara Jóźwiak. – W naszym zakładzie prowadzimy opiekę ambulatoryjną i zabiegi rehabilitacyjne. Mamy fizykoterapię, kinezyterapię i masaż. Posiadamy nowoczesny sprzęt i zatrudniamy wykwalifikowany personel medyczny. Dziennie przyjmujemy od 120 do 150 pacjentów. Z rehabilitacji korzystają też dzieci z naszego przedszkola i młodzież z naszej bursy – wyjaśnia s. Barbara. – Prowadzimy również rehabilitację domową. Kiedy spotykam się z osobami chorymi, dostrzegam, że bardzo chcą porozmawiać. Nawet chwila rozmowy to dla nich bardzo dużo. Modlimy się też za naszych pacjentów, których jest bardzo wielu. Niestety, nie wszystkim możemy pomóc, bo i tak pracujemy od do – dodaje. Elżbietanki przenoszone są z jednej placówki do drugiej, często otrzymują nowe obowiązki. – Nie jesteśmy w jednym miejscu przez całe życie. Otrzymujemy różne zadania i musimy sobie z nimi poradzić. Wiemy jednak, że Pan Bóg nad nami czuwa – mówi s. Barbara. W codziennej pracy pomaga też siła powołania i charyzmat zgromadzenia, którym jest pomoc bliźnim. Papierowe serduszka O swoim odkrywaniu życiowej drogi s. Barbara opowiada z radością. – Przed maturą, podczas ferii zimowych, z koleżanką chciałyśmy się udzielać społecznie i zapytałyśmy księdza katechetę, gdzie mogłybyśmy pomagać. On powiedział nam o siostrach elżbietankach. Poszłyśmy do nich. Kiedy zapukałyśmy do drzwi domu zakonnego, otworzyła nam niesympatyczna siostra i powiedziała, że nie potrzeba im żadnej pomocy. Poszłyśmy więc do drugiego domu sióstr i tam otworzyła nam już inna, uśmiechnięta siostra, która zaproponowała, byśmy poszły do trzeciego domu sióstr elżbietanek, gdzie było duże przedszkole. Tam siostry przyjęły nas z otwartymi ramionami. Pomagałyśmy wtedy w przygotowaniach do balu karnawałowego. Wycinałyśmy papierowe serduszka z dziećmi i poznałyśmy życie sióstr – opowiada siostra. – Nie bardzo chciałam się uczyć i „umówiłam się” z Panem Bogiem, że jeśli zdam maturę, to pomyślę nad życiem zakonnym. Kiedy zdałam egzaminy, przypomniałam sobie o mojej obietnicy. Wiedziałam, jak wygląda posługa sióstr, ale postanowiłam, że pójdę na pielgrzymkę i pomodlę się o dobrego męża. Nie pomyślałam wtedy, że Pan Bóg to weźmie na serio i da mi siebie samego. Postanowiłam, że spróbuję zakonnego życia i tak zostałam w zgromadzeniu i trwam w tym postanowieniu – uzupełnia. Dla tych najmniejszych Siostra Irmina Zielińska jest dyrektorką przedszkola i bursy. Pracuje w Zielonej Górze od ponad 20 lat. – W naszym domu najpierw powstał ośrodek dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej ruchowo w normie intelektualnej. Później stworzyłyśmy też przedszkole. Początkowo dzieci korzystały z rehabilitacji medycznej, z czasem rozszerzyłyśmy naszą ofertę o zajęcia terapeutyczne i specjalistyczne. Pojawiły się też w naszej placówce dzieci autystyczne. Powstały specjalistyczne pracownie logopedyczna i dydaktyczna. Dziś mamy pracownię Tomatisa i Montessori oraz salę doświadczenia świata, służącą do prowadzenia terapii polisensorycznej – wymienia. – Mamy również przedszkole dla dzieci zdrowych i bursę dla dziewcząt, a od 2009 r. prowadzimy okno życia, do którego trafiło jedno dziecko – dodaje s. Irmina. Nie chciałam iść do klasztoru Oprócz posługi w przedszkolu i ośrodku rehabilitacyjnym siostry mają jeszcze codzienne obowiązki, bo prowadzą dom. Gotują, sprzątaja, dbają o kaplicę, robią zakupy, opiekują się starszymi siostrami. Nad tymi wszystkim czynnościami czuwa s. Goretti Idzikowska, która w zgromadzeniu jest od 49 lat. – Kiedy byłam młoda, nie chciałam iść do klasztoru. Gdy widziałam siostry zakonne na ulicy, przechodziłam na drugą stronę. Później jednak zaczęłam się interesować życiem zakonnym. Wpłynął na to również fakt, że czasem pomagałam jednej z sióstr układać kwiaty w kościele. Kiedy miałam 17 lat, udałam się z mamą do siostry prowincjalnej, by dowiedzieć się, co trzeba zrobić, by zostać siostrą zakonną. Po rozmowie siostra powiedziała, żebym za 2 tygodnie przyjechała do zakonu z walizką – wspomina s. Goretti. – Opierałam się, mówiąc, że muszę skończyć szkołę, ale siostra powiedziała, że dokończę ją w klasztorze. Kiedy później przyjechałam do sióstr i weszłam do kaplicy, to poczułam się jak w domu – dodaje. Siostra nie żałuje swojej decyzji, bo – jak sama mówi – całe swoje życie całkowicie oddała Panu Bogu. – Życie zakonne jest piękne i podobne do życia innych osób. Modlimy się trochę więcej niż inni i żyjemy świadomością obecności Bożej, a poza tym funkcjonujemy tak jak wszyscy ludzie. Przez wiele lat uczyłam katechezy, pracowałam z dziećmi i młodzieżą, prowadziłam schole i oazy. Spośród moich uczniów dziś 12 jest kapłanami, a 6 siostrami zakonnymi. To bardzo cieszy – dodaje. Cztery dekady Siostra Stella Wardyńska jest dziś na emeryturze, ale pomaga innym siostrom, jak tylko może. Do jej ulubionych zadań należy praca w kuchni. – Modlitwa i praca ludzi wzbogaca – mówi. Siostra seniorka 44 lata poświęciła na pracę w Ziemi Świętej, gdzie prowadziła dom pielgrzyma. – Pochodzę z Gniezna i należałam do KSM-u. Siostry elżbietanki nas odwiedzały w salce, gdzie się spotykaliśmy. One były dla mnie wzorem. W kaplicy podczas nabożeństw zawsze patrzyłam, jak one się modlą. Podobało mi się to zgromadzenie, bo siostry były zawsze uśmiechnięte, radosne, pracowały z dziećmi i młodzieżą – mówi s. Stella. – Moim marzeniem od zawsze była praca misyjna. Kiedy zaczynałam swoją pracę, pielgrzymów z Polski nie było, to były takie czasy, że Polakom nie dawano wiz. Później dopiero nastąpiła zmiana. Choć dziś jestem w Zielonej Górze, to duchem jestem tam, bo jest to ziemia Chrystusa i kto tam nie był, tego nie zrozumie. Pomagam siostrom, bo lubię pracować. Obok modlitwy to bardzo ważne zadanie – dodaje. •

Nazywamy się Aneta i Paweł Gawryś. W tym roku będziemy obchodzić 14 rocznicę ślubu. Pan Bóg obdarował nas piątką dzieci. Chcemy wam ukazać, jak przez Maryję prowadziła nas Boża Opatrzność. Wydarzyło się to jeszcze przed naszym ślubem. Wracając w nocy z imprezy, nagle ogarnął mnie żal nad tym, jak wygląda moje życie.

Pytanie Odpowiedź Bóg jest duchem (Ew. Jana więc jego wygląd nie jest czymś co potrafimy opisać. 2 Księga Mojżeszowa mówi nam, „Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu.” Jako grzeszni ludzie, nie jesteśmy zdolni oglądać Bożego oblicza w całej pełni. Jego wygląd jest całkowicie niewyobrażalny i zbyt wspaniały, by grzeszny człowiek mógł oglądać jego chwałę i przeżyć. Biblia opisuje wiele okazji podczas których Bóg objawiał się ludziom. Przykłady te jednak nie powinny być odbierane jako dokładny opis tego jaki jest Bóg, lecz raczej wskazuje na sposób w jaki Bóg objawia się nam, abyśmy mogli to pojąć. To jak wygląda Bóg wykracza poza naszą zdolność rozumowania i poznania. Bóg daje nam pewien wgląd w to jak wygląda ucząc nas prawd o sobie samym, a niekoniecznie dlatego byśmy mieli w swoich umysłach jakiś konkretny jego obraz. Dwa fragmenty w niesamowity sposób opisują Boży wygląd- Księga Ezechiela oraz Księga Objawienia Księga Ezechiela mówi, „A nad sklepieniem, nad ich głowami, było coś z wyglądu jakby kamień szafirowy w kształcie tronu; a nad tym, co wyglądało na tron, u góry nad nim było coś z wyglądu podobnego do człowieka. A wyżej ponad tym, co wyglądało na jego biodra, widziałem jakby błysk polerowanego kruszcu, z wyglądu jak ogień wewnątrz niego, a w dół od tego, co wyglądało na jego biodra, widziałem coś, co wyglądało na ogień i wokoło niego blask. Jak wygląda tęcza, która pojawia się na obłoku, gdy pada deszcz, tak wyglądał wokoło blask tego, co pojawiło się jako chwała Pana; gdy ją ujrzałem, upadłem na twarz. I usłyszałem głos tego, który przemówił. Księga Objawienia ogłasza, „Głowa zaś jego i włosy były lśniące jak śnieżnobiała wełna, a oczy jego jak płomień ognisty. A nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. W prawej dłoni swojej trzymał siedem gwiazd, a z ust jego wychodzi obosieczny ostry miecz, a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku.” Fragmenty te przedstawiają próby Ezechiela i Jana opisu wyglądu Boga. Musieli oni korzystać z symbolicznego/obrazowego języka aby opisać coś słowami, czego w ludzkim języku po prostu nie ma; np. „co wyglądało na”, „pojawiło się jako „podobne do” itp. Wiemy, że gdy pojawimy się w niebie „ujrzymy go takim, jaki jest” (1 Jana Nie będzie już grzechu, dlatego będziemy mogli przebywać w Bożej chwale w pełni. English Powrót na polską stronę główną Jak wygląda Bóg?

Informacje o Bozie czyli jak wygląda Bóg - 8840349000 w archiwum Allegro. Data zakończenia 2020-01-08 - cena 28,99 zł

My ludzie często próbujemy sobie wizualizować oraz materializować rzeczy. Ciężko nam zaakceptować, iż coś, czego nie potrafimy dostrzec, może mieć rację bytu. Odwiecznie padające pytania: Czy kiedykolwiek będzie nam dane ujrzeć Boga podczas pobytu na Ziemi? Jaki jest? Jak wygląda? Mamy do swojej dyspozycji ogromną ilość tekstów, obrazów, które próbują nam nakreślić posturę stwórcy świata. Najczęściej spotykamy się z obrazem dostojnego, starego mędrca. Bez wątpienia w naszej pamięci mógł utkwić obraz słynnego Michała Anioła „Stworzenie Adama” znajdującego się w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Obraz ten przedstawia Pana Boga jako wyrzeźbionego, starszego człowieka, od którego widocznie bije mądrość. Musimy jednak mieć na uwadze jedynie poglądowy przekaz sztuki. Dzieła mają przyciągnąć odbiorcę i zachęcić do podziwiania efektu finalnego. To, co widzimy, jest jedynie odzwierciedleniem tego, jak postrzega tę postać autor dzieła. Obraz „Stworzenie Adama” Michała Anioła – Domena publiczna CC 0 Jak wygląda Pan Bóg? – fragmenty opisujące Księga Ezechiela Księga Objawienia wygląda Bóg Ojciec? – inny wymiar. Jak wygląda Pan Bóg? – fragmenty opisujące Boga. Podczas naszego pobytu na Ziemi, każdy z nas jest osobą grzeszną. Przez co nie jesteśmy godni, aby podziwiać Boga w jego pełnej okazałości. Mówi o tym 2 Księga Mojżeszowa „Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu”. W Biblii mamy wiele przykładów objawienia się Boga ludziom. Jednakże musimy pamiętać, aby nie skupiać całej swojej uwagi jedynie na tym, w jaki sposób został opisany jego wygląd. Fragmenty te powinny skupić naszą wagę na tym, w jaki sposób Bóg się objawiał wiernym. Przyjrzyjmy się dwóm fragmentom Biblii opisującym obraz Pana Boga: 1. Księga Ezechiela „26. A nad sklepieniem, nad ich głowami, było coś z wyglądu jakby kamień szafirowy w kształcie tronu; a nad tym, co wyglądało na tron, u góry nad nim było coś z wyglądu podobnego do człowieka. 27. A wyżej ponad tym, co wyglądało na jego biodra, widziałem jakby błysk polerowanego kruszcu, z wyglądu jak ogień wewnątrz niego, a w dół od tego, co wyglądało na jego biodra, widziałem coś, co wyglądało na ogień i wokoło niego blask. 28. Jak wygląda tęcza, która pojawia się na obłoku, gdy pada deszcz, tak wyglądał wokoło blask tego, co pojawiło się jako chwała Pana; gdy ją ujrzałem, upadłem na twarz. I słyszałem głos tego, który przemówił”. 2. Księga Objawienia „14. Głowa zaś jego i włosy były lśniące jak śnieżnobiała wełna, a oczy jego jak płomień ognisty. nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. prawej dłoni swojej trzymał siedem gwiazd, a z ust jego wychodził obosieczny ostry miecz, a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku”. Powyższe fragmenty to przykładowe próby opisu wyglądu Boga przez Jana oraz Ezechiela. Są one pełne porównań do natury. Według Jana będziemy mogli prawdziwie ujrzeć Boga dopiero wówczas, gdy będziemy przebywać u niego w Niebie wolni od skażenia grzechem i złem tego świata. Jak wygląda Bóg Ojciec? – inny wymiar. Wspominaliśmy wcześniej, iż w pełni ujrzeć Boga będziemy mogli, dopiero przebywając w Niebie – innym wymiarze. Ludzie mogą zbliżać się do tego wymiaru np. podczas doświadczania pogranicza śmierci. Mamy na myśli śmierć kliniczną. Osoby, które zostały przywrócone do życia, po doświadczeniu śmierci klinicznej, zgodnym głosem opisują Boga jako światło kochające o cudownej osobowości oraz poczuciu humoru. Zadziwiająca jest spójność opisów Najwyższego przez osoby pochodzące z zupełnie różnych czasów, krajów, o różnych wyznaniach, które znalazły się na pograniczu życia i śmierci. Możliwe, że z Bogiem jest jak z miłością. Nie widzimy jej, lecz ją czujemy. To samo dotyczy zjawisk kwantowych, szczęścia czy kolorów. Być może odpowiednie będzie porównanie Boga do qualii, czyli subiektywnego wrażenia. Dla każdego jest to indywidualne odczucie czy wrażenie. Dla osoby cierpiącej na daltonizm, kolor zielony będzie oznaczał coś zupełnie innego niż dla osoby zdrowej, umiejącej rozpoznać ten kolor. Dlatego tyle ile jest osób na świecie, tyle też będzie obrazów Naszego Stwórcy.

€9.31 - Jak wygląda Bóg? Co trzeba zrobić, żeby zostać lamą? Czy można być trochę w niebie i trochę w piekle? Po co aniołom skrzydła? Dlaczego do meczetu wchodzi się na bosaka?

^{Wygląda na to, że to jest poszukiwanie, które nie jest poszukiwaniem. I działanie, które nie jest działaniem. Jak więc działa Pan Bóg? W książce „Tomasz z Akwinu – mistrz duchowy” znalazłem fragment, który potwierdził moje intuicje. Zawsze się cieszę, kiedy nagle widzę, że odkrywam coś, co inni już powiedzieli. A Tomasz z Akwinu to brat w tym samym zakonie, więc tym bardziej ucieszyło mnie to, co powiedział: że Pan Bóg działa przez promieniowanie dobrocią. Czyli to jakoś jest związane z inspirowaniem. Ojciec Torrell kontynuuje ten wątek – używa takiego łacińskiego słowa gustatio – gustacja (stąd nasza degustacja), kosztowanie dobroci Boga, poznawanie dobroci smaku łagodności Boga. Powołuje się na pewnego Hieroteusza (to był pewnie jakiś ojciec pustyni), który się nauczył – jak mówiono o nim – boskich spraw przez ich współodczuwanie. Kup książkę na stronie Wydawnictwa W drodze Dla mnie ważniejszy jest ten wątek inspiracji, promieniowania dobroci. Ponieważ my przez to, że jesteśmy stworzeni na obraz, mamy w sobie, w naszą naturę wpisane naturalne przyciąganie do Boga. Mówiłem już, że ten obraz, ten witraż ma też zdolność odwracania się albo zwracania do słońca – to my właśnie przez to, że jesteśmy na obraz i podobieństwo Boże, mamy taką zdolność szukania słońca, tak trochę jakbyśmy byli radarem, czyli że szukamy cały czas Pana Boga i to jest w nas, nawet jeśli my tego nie wiemy. Kiedy szukamy dobra, piękna, prawdy, miłości, to tak naprawdę szukamy Pana Boga i właśnie On oddziałuje przez inspirowanie. Dlaczego to jest dla mnie ważne? Bo jakiś czas temu jeden z moich braci się rozpędził na kazaniu i mówi, że Pan Bóg nam robi to, Pan Bóg nam robi tamto, krzyżuje nasze drogi – no zwłaszcza to krzyżowanie dróg – rozwala konstrukcje, zmienia nasze plany… Ja tak go słucham i już od razu jestem w dialogu. Mam w sobie protest song, który brzmi, że Pan Bóg nam nic nie robi, Pan Bóg nam nic nie robi. I wydaje mi się, że Pan Bóg działa przede wszystkim w taki sposób, że cierpliwie czeka. Jest taki piękny fragment w książce Romano Guardiniego „Wyznanie wiary”, który dla mnie jest jak balsam dla duszy: „Miłość Boga nie chce mieć szybko tego, co może urzeczywistnić się jedynie w długim czasie. Pozwala na zabawę, cieszy się z rozkwitania i marnotrawstwa. Dopuszcza to, co zbędne i z pozoru głupie. Zostawia czas na niepewność, zwlekanie i niezdecydowanie. Nie interweniuje, gdy to, co żywe, znajduje się w zawieszeniu i uwikła się w problemy, lecz czeka, aż znowu się uwolni i odnajdzie właściwy kierunek”. Ten tekst jest bardzo mocno związany z osobistym doświadczeniem Guardiniego, który napisał też książkę „O sensie melancholii”. Dzisiaj melancholię nazywamy depresją. Odwołując się do Kierkegaarda, mówi, że to jest takie doświadczenie, jakby się człowiek zagubił w ogromnym, ciemnym lesie i nagle znajduje się na małej polance, tam jest skrawek światła. Ale ta polanka nie jest celem, wiadomo, że trzeba iść dalej. Tyle że problem polega na tym, że z tej polanki prowadzi nieskończona liczba dróg. Człowiek się rozgląda i tu można, można tu, można tu – wszędzie można pójść, nie wiadomo tylko, która z tych dróg jest właściwa. W związku z tym to cierpienie niewiadomej i niepewności jest tak duże, że niemal paraliżuje, że właściwie też jest ciemność. Ciemność jest spotęgowana ciemnością lasu i dlatego jest tak dojmująca, że człowiek się nie rusza i zostaje, nie idzie dalej. Wydaje mi się, że ten obraz dotyczy tego niezdecydowania, zwlekania, niepewności, ponieważ Guardini odwołuje się do tego, czego sam doświadczył. Fascynujące w jego życiu jest to, że znalazł sposób na radzenie sobie z tym niezdecydowaniem, z tym cierpieniem – to była twórczość, bo on jednak próbował pisać cały czas, próbował tworzyć, próbował nauczać. Kiedy czytam słowa Guardiniego, czuję, że są one przetrawione osobistym doświadczeniem i spotkaniem z Panem Bogiem, który właśnie jest tą łagodnością, który szanuje doświadczenie człowieka, ale równocześnie daje możliwość ruszenia z tej polanki, chociaż cały czas ta niepewność zostaje. Po Guardinim szukałem dalej tekstów dotyczących tego, w jaki sposób Pan Bóg działa. Sięgnąłem po Ewangelię, którą znamy, to jest Ewangelia Miłosierdzia albo Syna marnotrawnego (bardzo różnie jest nazywana). Pod wpływem Guardiniego nagle zadziwiło mnie w tej Ewangelii, że ojciec nie interweniuje, że pozwala synowi odejść, daje mu tę połowę majątku, a sam za nim nie biegnie. Nigdy wcześniej tego nie widziałem. Ale Guardini pisze, że „Nie interweniuje, gdy to, co żywe, znajduje się w zawieszeniu i uwikła się w problemy, lecz czeka”. Szukałem dalej. I nagle zobaczyłem, że ta przypowieść o miłosierdziu jest w ciągu innych przypowieści, ona jest trzecia w kolejności. Pierwsza u Łukasza jest owca, która się zagubiła, no i ten, który jest pasterzem, rusza na jej poszukiwanie. Druga przypowieść to drachma. Niewiasta, która zgubiła jedną drachmę, szuka, znajduje drachmę, a potem zaprasza znajome i sąsiadki, żeby się cieszyły razem z nią, bo odnalazła drachmę. Te przypowieści są w kontekście problemów, jakie mają faryzeusze i uczeni w piśmie z przyjmowaniem grzeszników, jadaniem razem z celnikami. I teraz ten kontrast między dwiema pierwszymi przypowieściami a tą o miłosierdziu, gdzie wydaje się, że nie ma interwencji ojca, wyznacza chyba horyzont myślenia o tym, jak Pan Bóg działa. Bo wygląda na to, że to jest takie poszukiwanie, które nie jest poszukiwaniem. Takie działanie, które nie jest działaniem. Właśnie dlatego się ucieszyłem, znajdując u św. Tomasza z Akwinu słowo o inspirowaniu, o przyciąganiu dobrocią, o oddziaływaniu w taki sposób. Zastanawiałem się, w jaki sposób w takim razie ten ojciec nie interweniując, nie goniąc za synem, nie idąc w te miejsca, gdzie on się zagubił, jednak na niego oddziałuje, jak go szuka, chociaż go nie szuka. Mam taką intuicję, że na syna oddziałują rysy podobieństwa do ojca. Właśnie tutaj jesteśmy wewnątrz tego sformułowania „na obraz i podobieństwo”. Przypomina mi się wizyta u sióstr benedyktynek w Staniątkach. Jest tam przepiękna ikona Matki Bożej Bolesnej Staniąteckiej. I kiedy tak patrzyłem na tę ikonę i patrzyłem na siostry, zacząłem się zastanawiać, jak to jest, że one wszystkie są do niej podobne? To niemożliwe. Przecież one mają twarze tej Matki Boskiej Staniąteckiej. Człowiek się upodabnia do ikony, przed którą się modli. Przedziwne. Podobnie jest z dziećmi, które upodabniają się swoim zachowaniem do rodziców. Jeżeli tak jest w naszych doświadczeniach, że my się upodabniamy w przyjaźni, w relacji, to w tej przypowieści – a sięgnąłem po nią dlatego, że skoro Jezus opowiada o Ojcu Miłosierdzia, to opowiada o swoim Ojcu – musi być dokładnie to samo, że ten syn, który prosi o połowę majątku, wcześniej przeżył wiele lat z ojcem, czyli jest do niego podobny. Musi mieć jego ruchy, gesty, mimikę twarzy, jego sposób myślenia i wszystko. Nagle do mnie dotarło, że to, iż on prosi o majątek, o tę połowę majątku, to tak naprawdę jest już rys podobieństwa, bo on wie, że dostanie. To jest pewna odwaga, że on przychodzi. Oczywiście Henri Nouwen w swojej książce „Powrót syna marnotrawnego” (taka też jest klasyczna linia interpretacyjna) mówi, że prosić o połowę majątku przed śmiercią ojca, to znaczy, życzyć mu śmierci. No już, zrealizuj swój testament! Bo ta połowa na mnie przypada. I pewnie tak, natomiast tutaj mnie bardziej zaskoczyło właśnie to, że ten syn, nawet jeżeli jest tak, ma odwagę i on wie, że dostanie. To jest niesamowite – on wie, że dostanie. Widać to zwłaszcza w kontraście z tym drugim, z tym starszym, który mówi: „Ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi” (Łk 15,29). To jest zadziwiające i potem oczywiście usłyszy: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy” (Łk 15,31). I teraz w kontraście z tym błogosławieństwem, które otrzymuje starszy, dotyczącym jego problemów, widać, że ten młodszy się domyślił przez podobieństwo, że może poprosić i że dostanie, że może przyjść. Czyli że on jest jakoś odważny. Tym, co mnie zaskakuje w tej Ewangelii, którą nazywam Ewangelią o ojcu marnotrawnym – jest to, że ojciec jest rozrzutny, ojciec jest hojny. Jeżeli to jest obraz Boga, to ojciec wie, że ten syn to zmarnuje, a mimo to mu daje. A nawet jeżeli to nie jest obraz wszechwiedzy Bożej, to możemy powiedzieć, że Bóg podejmuje ryzyko zmarnowania, czyli obdarza zaufaniem na wyrost. Chociaż w perspektywie przytoczonego wyżej cytatu z Guardiniego wydaje mi się, że tu jest dla nas ważne to, że miłość Boga „pozwala na marnotrawstwo, pozwala na zabawę, cieszy się z rozkwitania, dopuszcza to, co zbędne i z pozoru głupie”. Syn nie dlatego prosił o tę połowę majątku, żeby ją zmarnować. W momencie, kiedy przyszedł – prawdopodobnie dopowiadając do tej przypowieści, a po to są przypowieści, żebyśmy dopowiadali, czyli się w nich odnajdywali – pewnie miał szlachetne zamiary. Chciał dobrze, chciał zbudować, chciał mieć swoje życie. Nie przyszedł po to, żeby przepuścić majątek z nierządnicami. Potem oczywiście jest konsekwencja, ale na początku jest zupełnie co innego. Przypominają mi się znów nasze Konstytucje dominikańskie, gdzie jest mowa o tym, że brata po formacji uważa się za dojrzałego. Powtórzę na swoim przykładzie. Pamiętam siebie na początku i wiem, że tej dojrzałości nadal nie ma, ale wtedy jeszcze mniej było, w związku z tym wydaje mi się, że ten zapis jest powtórzeniem właśnie tej rozrzutności. Rozrzutny ojciec to znaczy hojnie obdarzający zaufaniem, nad wyraz, nad miarę. I dlatego kiedy myślę o tej Ewangelii, o sposobie działania Pana Boga, to trawestuję słowa użyte przez Faustynę, którymi ona się modliła do Jezusa: „Jezu, ufam Tobie”, i słyszę, jak Ojciec mówi: „Wojciechu, ufam tobie”, a więc przekazuje mi połowę majątku. Tak samo zrobił zakon, który obdarzając mnie zaufaniem, dając funkcje, kiedy byłem bardzo młodym człowiekiem, tak naprawdę ryzykował – mogłem to zmarnować, mogłem się pomylić, mogłem się rozsypać. Przecież kiedy dostajemy władzę przyjmowania spowiedzi, to często mamy dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć lat. Naprawdę człowiek jest młody. Podobnie gdy młodzi ludzie zostają rodzicami – jakim zaufaniem obdarza nas Pan Bóg. Jakby nie ma tego czekania na to, żeby człowiek wreszcie był gotowy. Jest ogromne obdarzenie zaufaniem i przyjęcie ryzyka, że może to być zmarnowane. I teraz to, co jest ciekawe w tej Ewangelii, że nawet jeżeli będzie to zmarnowane, no to co? No to nic. Nic się nie stanie. Właśnie na tym polega hojność ojca. I to jest przedziwne. Kiedy tak patrzę na ten gest zaufania, nazywam tę Ewangelię bar micwa. Wiemy, że w Izraelu bar micwa to jest ten moment, kiedy syn jest przyjmowany przez ojca jako dorosły, chociaż nie jest dorosły. Mówi się czasami, że dwunastoletni Jezus, który został w świątyni, został u Ojca i że to była Jego bar micwa. To zawsze jest gest zaufania, zawsze jest nad wyraz, nad miarę, że ja przyjmuję cię jako dorosłego, mimo iż wiem, że ty nie jesteś dorosły, że ty jesteś niedojrzały. Dlatego ja tutaj bardziej mówiłem o dojrzałej niedojrzałości, to znaczy, że ze strony Ojca jest przyjęcie mojej niedojrzałości, ale w taki sposób, że On mi ufa. I to powoduje, że ja się staję dojrzałym człowiekiem, że tak naprawdę najbardziej oddziałuje na mnie to, że zostałem obdarzony zaufaniem. Przecież gdy mnie ktoś obdarza zaufaniem, ryzykuje, daje mi wolność, to właściwie najbardziej mnie stwarza. Dlatego tak się zadziwiam nad tą Ewangelią, ale też rozumiem, dlaczego ojciec nie musi biec za synem. Bo on wie, że syn jest do niego podobny. Ojciec André Louf w książce „Pokora i posłuszeństwo” mówi o tym, jak to św. Augustyn odnajduje przestrzenie Bożej obecności w człowieku, czyli trochę inaczej tłumaczy ten obraz i podobieństwo: gdzie jest Bóg Ojciec w człowieku, gdzie jest Syn Boży, gdzie jest Duch Święty. Ja mówię o przestrzeni Ich działania w nas. I Augustyn mówi: najprościej jest powiedzieć Duch Święty, bo to jest miłość. Miłość, czyli nasza zdolność do kochania, do przyjaźni. Syn Boży to też jest dość proste, bo mamy Słowo. Czyli to, że mówimy, że dialogujemy, że się rozumiemy, że się uczymy, że mamy inteligencję, że mamy zdolność modlitwy, że mamy zdolność twórczości – to wszystko jest przestrzeń Syna Bożego, czyli Słowa. Natomiast Ojciec to jest pamięć, czyli tożsamość, pamięć i tożsamość. To bardzo pięknie widać w tej Ewangelii, że kiedy syn wszystko stracił, to się zastanowił i sobie przypomniał – ilu najemników w domu mego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. I to jest ta przestrzeń Ojca – syn sobie przypomniał, że ma dom. Czyli w tym momencie wróciło do niego, kim jest, że może być z powrotem w domu ojca. Kiedy się zastanowił, zadziałały te rysy podobieństwa w całej pełni – jestem do ciebie podobny, to znaczy, że mogę wrócić. Że mam gdzie przyjść, że wiem, że ty mnie nie wyrzucisz. Oczywiście wiadomo, że syn sobie potem wykombinował na swój własny sposób tę wizję powrotu, ale to znamy, chcę natomiast podkreślić to, co jest piękne też w tej Ewangelii: ojciec oddziałuje czekaniem. Czyli że tak jakby cały czas przez to czekanie przemawia do syna: „Wojciechu, ufam tobie”. Wydaje mi się, że to jest głos Ducha Świętego w naszym sercu, że ten głos dodaje nam otuchy: jesteś podobny, czyli masz możliwość zastanowienia się, masz możliwość powrotu, masz możliwość nawrócenia, masz możliwość stanięcia na własnych nogach. To nie jest obojętne czekanie. To jedyna Ewangelia, gdzie Bóg biegnie, bo jest powiedziane, że wybiegł naprzeciwko powracającego. Tu chciałbym zwrócić uwagę, że niekiedy wizje artystyczne nie wyczerpują całości zagadnienia. Przepiękne dzieło Rembrandta Powrót syna marnotrawnego jest wizją artysty. Ale ten ojciec nie jest w stanie biegać, jest starszym człowiekiem. Henri Nouwen tłumaczy piękno tego obrazu – jedna ręka kobieca, jedna męska, jest to przytulenie, przyciśnięcie, ale jak patrzę na tego ojca, to nijak nie potrafię sobie wyobrazić, że on wybiegł. Chyba że to było wybiegnięcie duchowe. Ale w Ewangelii powiedziane jest, że wybiegł, no więc jednak wyobrażam sobie trochę młodszego ojca. Nie znaczy to, że przekreślam Rembrandta, tylko pokazuję, że wizje artystyczne są komplementarne. Ten artysta zobaczył tyle, ale nie wyczerpał wszystkiego. Ojciec nie czekał biernie, ale wybiegł, a jak zobaczył syna, to rzucił mu się na szyję i ucałował go. To zachowanie ojca pozwala wejść w jego przeżycia – to nie jest obojętność, ojciec nie jest obojętny, że sobie siedzi i jest mu wszystko jedno, co się z tobą dzieje, zgubiłeś się czy nie. Czyli ja cierpię, bo „cierpliwe czekanie” bierze się od słowa „cierpienie”. Cierpliwość dlatego jest upodabniająca do Boga Ojca i do Syna Bożego, że ten, kto jest cierpliwy, cierpi. Bo cierpliwie czekać, to tak naprawdę znaczy krwawić gdzieś wewnątrz albo wręcz gdzieś dosłownie. W pewnym momencie życia człowiek – tak jak młode drzewo potrzebuje wsparcia w postaci kijka – musi się wspierać, bo to jest początek drogi. Ale nadejdzie taki dzień, że ten pomocny kijek zostanie wyciągnięty. Ten moment wyciągnięcia kijka przez Pana Boga, że On się jakby wycofuje, przestaje nas podpierać, rzeczywiście może być czasem przeżywany w taki sposób, że drogi nam krzyżuje. Ale tak naprawdę to nie jest krzyżowanie dróg, tylko gest zaufania, czyli bar micwa. Fragment książki Wojciecha Prusa OP „Dojrzała niedojrzałość”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa „W drodze”. Lead i skróty od redakcji 22 sierpnia 2017, 8:45 Wydawnictwo polskiej Prowincji Zakonu Kaznodziejskiego.} Tymczasem Pan Bóg ułożył to tak, że te doświadczenia okazały się mi bardzo użyteczne – nauczyłem się logicznego myślenia, czytania prawa, umiejętności retorycznych, argumentacji. Tego, jak przydały mi się umiejętności zdobyte w pracy w mediach społecznościowych chyba nie muszę nawet tłumaczyć. Wiara w Boga stanowi najważniejszą z podstaw Islamu, bez której akceptacji człowiek nie może być muzułmaninem. Bóg w Islamie jest postrzegany jako Stwórca wszelkiej rzeczy. Ów punkt widzenia nie jest bynajmniej oderwany od rzeczywistości, jako że gdy obserwujemy świat, wszędzie możemy znaleźć znaki Tego, Który stworzył ten świat i wszystko, co w nim jest. Gdy patrzymy na nasze ciało, widzimy idealny system, który jest całkowicie przystosowany do zdobywania niezbędnych do przeżycia elementów i spełniania swoich potrzeb. W naszym otoczeniu znajdujemy wszystko, czego potrzebujemy do przeżycia. We wszechświecie obserwujemy cudowne ułożenie najróżniejszych ciał niebieskich o zdumiewających i trudnych do wyobrażenia rozmiarach. To wszystko nie mogło być dziełem przypadku, nie mogło też powstać z niczego, gdyż z niczego powstaje nic. Musi istnieć siła, która to wszystko zapoczątkowała i która to wszystko wprawia w ruch i kontroluje. To Bóg właśnie jest Stworzycielem i Władcą tego wszystkiego. Oto wasz Bóg, wasz Pan! Nie ma boga, jak tylko On, Stwórca każdej rzeczy! Więc czcijcie Go! On jest Poręczycielem (Zarządzającym) każdej rzeczy! [Koran 6:102] O ludzie! Przypomnijcie sobie dobroć Boga względem was! Czy jest jakiś stwórca poza Bogiem? On wam daje zaopatrzenie z nieba i z ziemi. Nie ma boga, jak tylko On! Jakże więc możecie być odwróceni? [Koran 35:3] To jest Bóg – wasz Pan, Stwórca każdej rzeczy! Nie ma boga, jak tylko On! Jakże jesteście oszukani! [Koran 40:62] Czy oni zostali stworzeni z niczego? Czy oni sami są stwórcami? [Koran 52:35] Stwórca musi mieć jednak inną naturę, niż rzeczy nam znane. Wszystko, co widzimy i słyszymy, nie ma najmniejszej zdolności do tworzenia, nie może więc być podobne do Boga. Dlatego też wszelkie próby przedstawienia Boga jako jednego z ciał niebieskich, siły natury, człowieka lub jakiegokolwiek innego stworzenia są traktowane przez Islam jako bluźnierstwo i jawna niewiara. My, ludzie, nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, jak wygląda Bóg. Nic nie jest do Niego podobne. On jest Słyszący, Widzący! On posiada klucze niebios i ziemi. On rozdaje hojnie i wymierza zaopatrzenie, komu chce. Zaprawdę, On jest o każdej rzeczy wszechwiedzący! [Koran 42:11-12] Bóg nie jest podobny do niczego, nie ma więc potrzeb takich, jakie mają Jego stworzenia. W Islamie bluźnierstwem jest również mówienie o Bogu jako o kimś, kto ma sobie równych, kto ma towarzyszy lub rodzinę. Stwórca niebios i ziemi! Jakże On mógłby mieć syna – przecież On nie miał wcale towarzyszki?! On stworzył każdą rzecz i On o każdej rzeczy jest wszechwiedzący! [Koran 6:101] Mów: „On – Bóg Jeden, Bóg Wiekuisty! Nie zrodził i nie został zrodzony! Nikt Jemu nie jest równy!” [Koran 112] Stwórca nie może być ograniczony przez czas, tak jak ograniczone są Jego stworzenia, gdyż w takim wypadku sam musiałby być przez kogoś stworzony. Bóg jest wieczny, był od zawsze, jest i zawsze będzie. On jest Pierwszym i Ostatnim. [Koran 57:3] W języku arabskim istnieje szczególne określenie, którego znaczenie obejmuje wszystko to, o czym mowa powyżej i które przysługuje wyłącznie Bogu, a mianowicie Allah. To słowo jest unikalne, jako że oddaje Jedność i Wyjątkowość Boga, stąd nie występuje w liczbie mnogiej, występuje tylko w jednym rodzaju i nie ma formy zdrobniającej. Co Islam mówi na temat monoteizmu? Jednym z najważniejszych założeń Islamu jest wiara w Jedność Boga. Oznacza to, że Bóg nie ma wspólnika ani rywala, nikogo, kto by Mu dorównał, nikogo, kogo można by z Nim porównać oraz nie ma nikogo i niczego, co można by czcić poza Bogiem Jedynym. Oto wasz Bóg, wasz Pan! Nie ma boga, jak tylko On, Stwórca każdej rzeczy! Więc czcijcie Go! On jest Poręczycielem (Zarządzającym) każdej rzeczy! [Koran 6:102] Bóg jest Stwórcą wszystkiego, cokolwiek więc istnieje poza Nim, jest Jego stworzeniem. Dlatego nie jest możliwe, by istnieli inni bogowie. Założenie, że istnieje wielu bogów, jest całkowicie pozbawione sensu i logiki. Inny werset z Koranu wyjaśnia bezsensowność tego twierdzenia: A gdyby na niebie i ziemi poza Bogiem jedynym byli inni bogowie, to one (niebo i ziemia) uległyby zniszczeniu. [Koran 21:22] Gdy grupa kilku osób wykonuje pewne zadanie, naturalnym jest, że mogą mieć różne stanowiska względem jakiegoś zagadnienia, co może doprowadzić do podziału, a w podział do konfliktu, który przerodzi się w zniszczenie. Jako przykład można podać łódź kierowaną przez kilku kapitanów. Gdyby podzielili ją między siebie, to gdyby chcieli ruszyć, albo nie ruszyliby wcale, albo zniszczyliby łódkę, przez co utonęliby wszyscy. Możliwe byłoby również, że wybraliby jednego głównodowodzącego, który decydowałby o trasie, dowodzi to jednak temu, że zawsze musi być jeden zarządca, który stoi nad wszystkimi. Ponadto, obserwując nasze otoczenie, widzimy, że każda sprawnie działająca instytucja ma swojego naczelnika, który stoi ponad wszystkimi innymi jej członkami, każda rodzina ma swoją „głowę”, każda szkoła dyrektora, każda dobrze zorganizowana firma ma swojego prezesa, każde miasto ma swojego burmistrza lub prezydenta, a każde państwo najwyższego przywódcę. Jakie są Boskie Cechy i Atrybuty? Bóg w Islamie nie jest abstrakcją, możemy Go poznać dzięki temu, że opisał On nam Siebie w Swojej Księdze. Bóg przedstawił nam Siebie za pomocą różnych atrybutów i imion. Każdy z nich odnosi się do doskonałej i najwyższej cechy, pozbawionej wszelkiej niedoskonałości i wykluczającej wszelką słabość. Należy zaznaczyć, iż niedoskonałości i słabości charakteryzują tylko stworzenia. Bóg jest zaś ponad wszystkim i wszystkimi. Ważnym jest fakt, że każde z tych imion wyraża cechy Boga w taki sposób, że są one zrozumiałe dla każdego człowieka. Imiona te potwierdzają również ogólne pojęcie Jedności Boga i pomagają wiernym rozpoznać i odrzucić wszelkie formy bałwochwalstwa. On jest Bogiem! Stworzycielem, Twórcą, Kształtującym! Do Niego należą najpiękniejsze imiona! Głosi Jego chwałę to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi! On jest Potężny, Mądry! [Koran 59:24] Do Boga należą imiona najpiękniejsze! Wzywajcie Go więc nimi, a pozostawcie tych, którzy bluźnią Jego imionom! Oni niebawem otrzymają zapłatę za to, co czynili. [Koran 7:180] Nie ma potrzeby, byśmy wymienili teraz wszystkie cechy Boga, lecz by dać Czytelnikowi wyobrażenie o nich, zacytujemy kilka pięknych wersetów z Koranu: Bóg! Nie ma boga, jak tylko On – Żyjący, Istniejący! Nie chwyta Go ni drzemka, ni sen. Do Niego należy to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi! A któż będzie się wstawiał u Niego inaczej jak za Jego zezwoleniem? On wie, co było przed nimi, i On wie, co będzie po nich. Oni nie obejmują niczego z Jego wiedzy, oprócz tego, co On zechce. Jego tron jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia; Jego nie męczy utrzymywanie ich. On jest Wyniosły, Ogromny! [Koran 2:255] On jest Bogiem! Nie ma boga, jak tylko On! On zna skryte i widzialne. On jest Miłosierny, Litościwy! On jest Bogiem! Nie ma boga, jak tylko On! – Król, Przenajświętszy, Pokój, Wierny, Zachowujący, Potężny, Przemożny, Wyniosły! Chwała niech będzie Bogu! On jest ponad to, co dodają Mu jako współtowarzyszy! On jest Bogiem! Stworzycielem, Twórcą, Kształtującym! Do Niego należą najpiękniejsze imiona! Głosi Jego chwałę to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi! On jest Potężny, Mądry! [Koran 59:22-24] Powiedz: „Jeśliby było morze atramentu dla słów mojego Pana, to z pewnością ono wyczerpałoby się wcześniej aniżeli słowa mojego Pana, nawet gdybyśmy dodali jeszcze jedno takie morze”. Powiedz: „Ja jestem tylko człowiekiem śmiertelnym, podobnym do was. Zostało mi tylko objawione, że Bóg wasz jest Bogiem Jedynym. Przeto kto się spodziewa spotkać swego Pana, niech pełni pobożne dzieła i niech nie dodaje żadnego współtowarzysza, kiedy oddaje cześć swojemu Panu.”[Koran 18:109-110] Z uwagi na to, że wiele osób sądzi, iż Islam przedstawia Boga jako okrutnego i surowego, postaram się krótko omówić tę kwestię. Wystarczy odnotować, że wszystkie sury z Koranu z wyjątkiem jednej zaczynają się od słów: W imię Boga Miłosiernego, Litościwego! Te Boskie imiona pojawiają się również wielokrotnie w wielu miejscach w Koranie. Przykładowo: Bóg wasz – Bóg Jeden! Nie ma boga, jak tylko On, Miłosierny, Litościwy! [Koran 2:163] Jeden z towarzyszy Proroka Muhammada (SAAŁS), niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, Abu Hurajra przekazał, że Prorok (SAAŁS) powiedział: „Gdy Bóg zapoczątkował stworzenie, zapisał w Swojej Księdze, która jest w Jego posiadaniu: »Zaprawdę, Moje miłosierdzie góruje nad Moim gniewem.” [Bukhari i Muslim] Należy jednak pamiętać, że Bóg jest również Sprawiedliwy. Dlatego też w Dniu Sądu przestępcy i grzesznicy nie zostaną potraktowani tak, jak ludzie pobożni i wierni. Boskiego Miłosierdzia doznają jedynie ci, którzy na nie zasługują, natomiast wszyscy niewdzięczni i źli ludzie mogą się spodziewać Gniewu Bożego. Zaprawdę, Bóg nie wyrządzi niesprawiedliwości nawet na ciężar jednego pyłku. A jeśli to będzie czyn dobry, to On go podwoi i da, ze Swojej strony, nagrodę ogromną. [Koran 4:40] Zaprawdę, dla ludzi bogobojnych u Pana są Ogrody Szczęśliwości! Czyż My potraktujemy tych, którzy poddali się całkowicie, tak jak grzeszników? Cóż z wami? Jak sądzicie? Czy nie macie Księgi, w której znajdujecie pouczenie? Zaprawdę, w niej jest dla was to, co z pewnością wybierzecie![Koran 68:34-38] Jaka powinna być postawa wierzącego? Zgodnie z Islamem, by być uznanym za wierzącego, nie wystarczy tylko zadeklarować swojej wiary, należy jeszcze praktykować to, co Bóg nam nakazał, odsuwać się od tego, czego nam zakazał i oddawać Mu należytą cześć. Powiedz: „Zaprawdę, moja modlitwa, moje praktyki religijne, moje życie i moja śmierć – należą do Boga, Pana światów! On nie ma żadnego współtowarzysza. To mi zostało nakazane I Ja Jestem pierwszym z tych, którzy się poddali całkowicie.” [Koran 6:162-163] Powiedział wasz Pan: „Wzywajcie Mnie, a ja was wysłucham! Zaprawdę, ci, którzy są zbyt dumni, by Mi oddawać cześć – wejdą do Gehenny, poniżeni!” Bóg jest Tym, który uczynił dla was noc, abyście wówczas odpoczywali, i dzień, pozwalający widzieć. Zaprawdę, Bóg jest władcą łaski dla ludzi, lecz większość ludzi nie dziękuje. To jest Bóg – wasz Pan, Stwórca każdej rzeczy! Nie ma boga, jak tylko On! Jakże jesteście oszukani! W ten sposób oszukani są ci, którzy odrzucają znaki Boga. Bóg jest Tym, który przygotował dla was ziemię jako stałe miejsce pobytu, a niebo jako budowlę. On ukształtował was harmonijnie; dał wam piękną postać i zaopatrzył was w dobre rzeczy. To jest Bóg – wasz Pan! Niech będzie błogosławiony Bóg – Pan światów! On – Żyjący! Nie ma boga, jak tylko On! Witajcie Go więc; wyznając szczerze Jego religię: Chwała Bogu – Panu światów! [Koran 40:61-65] Wszelkiego rodzaju ofiary, suplikacje, modlitwy, obawy i nadzieje winny więc być kierowane wyłącznie do Boga i tylko, by Go zadowolić. Nie wolno nam modlić się do nikogo innego, nikogo innego nie możemy też czcić. Bóg jest Stwórcą wszystkiego, więc wszystko, co istnieje poza Nim, jest jego stworzeniem, nie jest więc godne naszej czci. Chylimy więc nasze głowy w pokorze jedynie przed Panem i Stwórcą wszechświata, przed Tym, który dał nam życie i który może nam je w każdej chwili odebrać, przed Tym, który osądzi nas po naszej śmierci. Do Niego należy wezwanie prawdziwe. A ci, których ludzie wzywają poza Nim, nie dadzą im żadnej odpowiedzi. [Koran 13:14] Oni czczą, poza Bogiem, to, co im nie szkodzi i nie przynosi korzyści. Oni mówią: „To nasi orędownicy u Boga.” Powiedz: „Czyż wy potraficie powiadomić Boga o czymś, czego On nie zna w niebiosach i czego On nie zna na ziemi? Niech Jemu będzie chwała, On jest wyniosły ponad to, co Jemu dodają jako współtowarzyszy!” [Koran 10:18] Powiedz: „Wzywajcie tych, których wy uznajecie poza Nim! Oni nie są w stanie usunąć od was zła ani nawet go przesunąć.” Ci, których oni wzywają, sami poszukują sposobu największego przybliżenia się do ich Pana; mają oni nadzieję na Jego miłosierdzie i obawiają się Jego kary. Zaprawdę, kary twego Pana należy się strzec! [Koran 17:56] Człowiek prawdziwie wierzący okazuje swą wdzięczność Bogu, wykonując wiele aktów czci szczerze tylko dla Niego oraz czyniąc wiele dobra. Ma jednak świadomość, że jak wiele dobra by nie uczynił, i tak nie będzie w stanie w pełni odwdzięczyć się Bogu za Jego łaski. Autor: binJellul ^{Obecnie, często powtarzane zdanie, że „Pan Bóg mógł posłużyć się ewolucją”, zdaje się łagodzić ból po utracie tradycyjnej koncepcji stworzenia. Jednocześnie teistyczny ewolucjonizm stanowi atrakcyjną propozycję dla teologów, ponieważ zdaje się łatwo i skutecznie godzić dwie wizje, skądinąd pozostające w nieuchronnym}

4 marca 2022 OjciecPo raz kolejny ja (Maureen) widzę Wielki Płomień, który poznałam jako Serce Boga Ojca. On mówi: „Dzieci, ponad wszystko, gdy świat jest świadkiem grzesznej działalności Władimira Putina w Rosji, uczcie się, że liczy się to, co jest w sercach. Ten grzech musiał być w jego sercu, zanim zaczął działać w świecie. Zachowajcie wasze serca czyste i w świetle, ponieważ jesteście dziećmi światłości. Serca nie zdradzają Prawdy, jeśli są w Światłości. Prawda odchodzi, gdy do serc wkracza egoistyczna ambicja”. „Pan Putin sprawdził, jak wygląda międzynarodowa reakcja na jego działania. Teraz będzie je kontynuował. Armie muszą działać przeciwko niemu. Tak, ma możliwości nuklearne, ale inni też je mają. Nie jest aż tak głupi, by zagrażać własnemu bezpieczeństwu. Często drogą do pokoju są działania militarne – niestety”. Przeczytaj List do Efezjan 5:1-2, 6-11+ Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane. I postępujcie w miłości, tak jak Chrystus nas umiłował i samego siebie wydał za nas, jako wonną ofiarę i poświęcenie dla Boga. Niech was nikt nie zwodzi pustymi słowami, gdyż z tego powodu przychodzi gniew Boży na synów nieposłuszeństwa. Dlatego nie łączcie się z nimi, bo kiedyś byliście ciemnością, a teraz jesteście światłością w Panu; postępujcie jak dzieci światłości (bo owocem światłości jest wszystko, co dobre, prawe i prawdziwe) i starajcie się nauczyć tego, co jest miłe Panu. Nie bierzcie udziału w bezowocnych uczynkach ciemności, lecz je demaskujcie”. wersety Pisma Świętego, o których przeczytanie prosił Bóg Ojciec. (Uwaga: wszystkie fragmenty Pisma podane przez Niebo odnoszą się do Biblii używanej przez widzącego. Ignatius Press – Pismo Święte – Zmieniona wersja standardowa – Drugie wydanie katolickie).

Jak wygląda Bóg? "Oblicze Jezusa" - religijny film dokumentalny w kinach od 13 października . Paweł Gzyl. 13 października 2023, 12:42 "Oblicze Jezusa" Materiały prasowe .

Nawrócenie. Dawniej na ulicy można było dostać od niego w zęby. Teraz na tych samych ulicach jest gotów krzyczeć, że Jezus jest Panem. Zawadiacki fryzjer, szalony perkusista dziś mówi: jestem Bożym wojownikiem. Kiedyś z powodu nadużywania alkoholu wyrzucono go z zespołu, który sam założył. Teraz znów gromadzi muzyków. Przygotowuje wielki koncert uwielbienia. – To będzie dziękczynienie Bogu i ludziom – mówi Maciek Szczepanek. Co się wydarzyło, że dawny hulaka, zwany w okolicy „Ogórem”, gra na Bożą chwałę? Ze mną nie rozmawiał Mieszkał od dziecka w cieniu trzebnickiej bazyliki św. Jadwigi. Widział ją z okna. Do kościoła chodził zachęcany przez siostrę, ale Panem Bogiem specjalnie się nie interesował. – Miałem jednak swoje zasady – mówi. – Kiedy podczas uroczystości Pierwszej Komunii św. dzieci składały przyrzeczenia, że nie będą pić i palić, milczałem. Uznałem, że w ten sposób nie będą mnie obowiązywać. Już jako uczeń szkoły podstawowej śmiało sobie poczynał. Wspomina, jak z kolegami planowali wyjście „na szaber” pomiędzy pielgrzymów idących przez Trzebnicę na Jasną Górę. Wtedy planów nie udało się zrealizować, bo Maciek wpadł pod samochód i trafił do szpitala. Potem, bywało, bawili się w komandosów, pozwalając sobie na drobne włamania i kradzieże. „Ogór” na ulicy siał postrach. Czasem zwoływał kumpli wyposażonych w łańcuchy i inne sprzęty, by kogoś „skarać”. – Nigdy od nikogo nie oberwałem, to ja spuszczałem manto – wspomina. Na bierzmowanie wybrał sobie za patrona św. Mikołaja, dla zabawy. Przyjęcie sakramentu uczcili z kolegą pizzą i alkoholem. – Tak świętowaliśmy to bierzmowanie, że prawie na nogach nie mogliśmy ustać – mówi, dodając, że był w stanie wypić ponad 30 piw za jednym były mu też narkotyki. Jednocześnie zawsze miał mnóstwo pasji. Przyjaźnił się ze zwierzętami. W domu hodował piękną sowę, w garażu – tarantule. Miał szczura, który z nim jeździł na rowerze. Choć skory do bójki, potrafił w razie potrzeby poświęcić się dla innych. A to tonącego mężczyznę z basenu wyciągnął, a to odratował nieprzytomnego pijaka w parku. Przygoda z muzyką zaczęła się, gdy sprzedał na złom rzeczy pozostawione w garażu przez zmarłego ojca. Za zdobyte pieniądze kupił sobie perkusję. – Po dwóch tygodniach już mieliśmy zespół. Graliśmy w kapeli podwórkowej u mnie w garażu; nazywaliśmy się Glan Street – wspomina. Jako fryzjer z zawodu stałej pracy jakoś wciąż znaleźć nie mógł. Postanowił „odbębnić” wojsko, żeby mieć czyste papiery. Znalazł się w Warszawie, w Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego. Świetny strzelec, prawa ręka szefa kompanii… Zapowiadało się pięknie. – Po miesiącu mnie wyrzucili. Powiedzieli, że mam trójzastawkową wadę serca i... do niczego się nie nadaję. Skoro chcieli ze mnie takiego wraka zrobić, sprawdzałem potem, co potrafię. A potrafiłem wiele – i wypić, i pobiegać, i ciężary podnosić. Sport, muzyka i brojenie – to mnie zawsze kręciło. W wojsku, owszem, złożył przysięgę, w której padły wielkie słowa: „Bóg, honor, ojczyzna”. Dla szeregowego Szczepanka pierwsze z nich nie znaczyło jednak zbyt wiele. – Ja Pana Boga nie widziałem, nie słyszałem, nie rozmawiał ze mną – tłumaczył wtedy pewnemu kapitanowi. Czas miłosierdzia Często wyjeżdżał do pracy za granicę. – Kiedy wracałem z Norwegii do Polski, przygotowywałem prezenty dla bliskich. Dla siostry wyciąłem w kamieniu piękne krzyże, ozdobione grawerunkiem. Ona je potem zaniosła do kościoła do poświęcenia i rozdała. W domu został tylko jeden, taki trochę krzywy, dziwnie wycięty – wspomina. – Nie przypuszczałem, że nabierze w swoim czasie znaczenia. Swoją przyszłą żonę, Małgosię, zobaczył po raz pierwszy, grając z trzebnicką orkiestrą dętą na dożynkach powiatowych w Obornikach Śl. Wkrótce poznali się bliżej. Maciej zakończył poprzedni, nieformalny związek. Ślub z Małgorzatą odbył się w 2010 r., a w 2011 r., dokładnie 1 maja o urodził się im synek Antek. Szczęśliwy tata, który zdążył na czas wrócić z pracy w Hiszpanii, był przy porodzie i osobiście przeciął pępowinę. Udał się na tradycyjne „pępkowe”, po czym następnego dnia znów stawił się w szpitalu. Nie wiedział, że wkrótce w jego życiu nastąpi potężne tąpnięcie. Obok recepcji spotkał kobietę. – Edyta przyszła na poród siostry czy bratowej. Rozmawialiśmy i tak się stało, że opowiedziałem jej trochę o sobie – wspomina. „No dobra, rządzisz na ulicy, mocny jesteś. Ale czegoś ci brakuje w życiu” – stwierdziła. „Czego mi brakuje?” „Wierzysz w Boga?” Maćka zatkało. Wyjaśnił Edycie, że ma wszystkie „papiery z Kościoła”, nawet ślub kościelny miał. Ale czy wierzy w Niego? Owszem, miał wcześniej chwile, kiedy próbował Go szukać. – Zdarzało się, że paliłem marihuanę i „szedłem w trasę” po okolicy. Podczas długich samotnych spacerów „darłem koparę”, wołając do Boga: „Gdzie jesteś?” – wspomina. Jednak dopiero rozmowa na szpitalnym korytarzu zakończyła się u niego zdecydowanym postanowieniem: „Chcę Go znaleźć! I to natychmiast!”. Pognał pod bazylikę – chciał znaleźć Boga w kościele, ale świątynia była już zamknięta. „Magda, Bóg jest?” – spytał siostrę w domu.„Jest!” „Czemu wy mi o tym wcześniej nie powiedzieliście?” – krzyczał na domowników. Stopniowo odkrył tajemniczy splot wielu okoliczności towarzyszących swojemu nagłemu zwróceniu ku Chrystusowi. Antoś urodził się w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, w dzień beatyfikacji Jana Pawła II. W uroczystościach beatyfikacyjnych uczestniczyła pewna siostra boromeuszka z Trzebnicy, która modliła się tego dnia w intencji Maćka rodziny; w tym samym czasie w tej samej intencji ofiarował Mszę św. znajomy salwatorianin przebywający w Medjugorie. Przypadek? Deszcz łask Spotkana w szpitalu Edyta powiedziała Maćkowi o Mszach św. o uzdrowienie, które odbywają się raz w miesiącu w kościele św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu. Pojechał. Trudno opisać w kilku słowach, co przeżył. Wspomina spowiedź, Komunię św., ale także rozmowę z o. Andrzejem Smołką, która zmieniła się w gorącą modlitwę, oraz doświadczenie spoczynku w Duchu Świętym. Wkrótce znowu trafił na podobną Mszę św. na Księżu Małym we Wrocławiu, zaraz potem na Eucharystię z udziałem o. Johna Bashobory w kościele Chrystusa Króla. – Pan Bóg nagle zaczął dotykać mnie mocno i namacalnie, na każdym kroku obsypuje mnie znakami swojej obecności – mówi, wspominając „strumienie” Jego łask: szczególne doświadczenia towarzyszące przyjmowaniu Komunii św., uzdrowienia, jakich był świadkiem – choćby niewidomej kobiety, która zaczęła widzieć, gdy postawiono przed jej oczyma obraz z Jezusem Miłosiernym. Mówi o niezliczonych „zbiegach okoliczności”, choćby historii ze złodziejem, przed którym uchronił się dzięki… fragmentowi Ewangelii o złodzieju przychodzącym nocą. – Słyszałem wiele razy: wierz w Pana Boga, nie w fajerwerki; On daje ci cukierki, potem da ci gorzką czekoladę. Staram się na to przygotować – tłumaczy. – Mam chwile słabości. Wiem jednak, dokąd wrócić. Maciek wręcz „oszalał” dla Pana Boga. Wykorzystuje swoje talenty, łatwość kontaktu z ludźmi. Zwołał zespół, który zagrał na koncercie ewangelizacyjnym w Trzebnicy, tuż przed występem Maleo Reggae Rockers. Grał na koncercie „Wiatr z Wyspy” na Gądowie Małym, składał świadectwa. Zaprzyjaźnił się z różnymi wspólnotami – jak Benedictus z Wrocławia czy Sykomora w Trzebnicy. Zaczął wykorzystywać każdą okazję, by mówić o Bogu – na przystanku, w aptece, na ulicy. – Jestem wojownikiem Chrystusa. Opowiadam ludziom, jak Go spotkałem, przekonuję: „Bóg jest. On szanuje twoją wolność. Jeśli tylko Go zaprosisz, otworzysz serce, On przyjdzie” – tłumaczy. – Czasem biorę kogoś na stopa, puszczam muzykę zespołu TGD i siedzę cicho. To wystarcza. Człowiek wychodzi z auta ze łzami w oczach – mówi. Trzynasty Apostoł W 2013 r. w Trzebnicy odbyło się Seminarium Odnowy Wiary. W czasie gdy trwało, Maciek zwrócił uwagę na zniszczony krzyż na kaplicy cmentarnej. „Odnów mnie” – usłyszał w sercu. Za zgodą proboszcza i z pomocą znajomego rzeźbiarza doprowadził do renowacji krucyfiksu. Czas pochylenia się nad Ukrzyżowanym, a potem także nad figurą Zmartwychwstałego z kaplicy cmentarnej okazał się błogosławiony dla obu przyjaciół. Swoje spotkanie z Chrystusem przeżyła w tym okresie także żona Maćka, w intencji której wybrał się wcześniej na pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę. Ostatnio oboje przetrwać musieli ciężką próbę. Małgosia urodziła śliczną córeczkę. Niestety, tuż po porodzie kobiecie pękł wrzód, doszło do zapalenia otrzewnej, do kolejnych komplikacji. Po błyskawicznej operacji lekarze nie kryli, że szanse na przeżycie kobiety są nikłe. Maciek zaalarmował wszystkie znajome wspólnoty, we Wrocławiu, Trzebnicy, Kłodzku, Szczecinie… Modlili się znajomi w Niemczech, Anglii, Irlandii, Stanach, a nawet przyjaciele w… Iranie. Zorganizowano zbiórkę krwi dla Małgosi. Szczęśliwie najgorsze niebezpieczeństwo udało się zażegnać. Rodzina Szczepanków wciąż potrzebuje modlitwy. – Jestem wdzięczny wszystkim, którzy nas duchowo wspierają w tym trudnym czasie – mówi. – Już zacząłem organizować wielki koncert uwielbienia, pomyślany jako dziękczynienie dla Boga i ludzi. Odbędzie się 5 lipca o na placu Pielgrzymkowym w Trzebnicy, po Mszy św. odprawionej o w bazylice. Zagrają w nim ludzie z różnych wspólnot, głównie wrocławskich i trzebnickich, zaśpiewa chór. Maciek marzy o stworzeniu na stałe zespołu muzycznego, który podróżowałby po świecie, ewangelizując. Różne elementy życia zaczynają składać się w całość. Kamienny krzyż przywieziony kiedyś z Norwegii znalazł swoje miejsce: stał się darem dla s. Józefy z Walendowa, z domu zakonnego Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym przebywała kiedyś s. Faustyna Kowalska. Maciek korzystał z gościnności sióstr, pracując przez pewien czas w tej okolicy. Wspomina rekolekcje w Trzebnicy z udziałem Leszka Dokowicza. Podczas adoracji zaproszono wszystkich, by postawili na ołtarzu płonące lampki. Ta, którą umieścił przy monstrancji, okazała się trzynasta. – Siostra uświadomiła mi sens tego gestu – mówi. – Maciej był trzynastym apostołem. Tak się właśnie czuję.

Książka została podzielona na dziewięć rozdziałów. W pierwszym duchowni opowiadają o sobie. Mówią o tym jak żyją, jak wygląda ich zwykły dzień, często wspominają też swoje rodziny, tak jak pani Małgorzata, która jest diakonem w kościele luterańskim. Jej mąż jest proboszczem w kościele św. Trójcy w Warszawie.

Odpowiedzi Wiele osob mysli ze Pan Bóg wygląda tak jak na obrazach jednak to jest tylko przypuszczenie bo nie mogli uzyskac calych rysów twarzy z calunu. Też bym chciała, prawdopodobnie będzie nam to pisane, jak będziemy w niego wierzyć, modlić się i być dobrymi ludźmi:) Nikt oprócz zmarłych tego nie wie blocked odpowiedział(a) o 22:13 Bóg objawiał się w Starym Testamencie pod postacią kuli światła (szekina) nad Arką Przymierza albo słupa ognia, który prowadził Izraelitów. Nie wiadomo,ponoć na końcu czasów się ukaże blocked odpowiedział(a) o 12:24 Bóg wygląda jak wszechświat, ponieważ wszechświat stanowi absolut, nie ma początku, ani końca, a zawarta w nim materia i energia są wieczne Wiesz co? Odpowiedzi na to pytanie nie zna nikt. Może będzie nam pisane, by go zobaczyć. Xyzt odpowiedział(a) o 12:00 Bóg jest duchem. A Jego żywe przedwieczne Słowo, zrodzone przez Niego - a więc Bóg z Boga, stało się człowiekiem z miłości dla nas. Jak wyglądał jako Człowiek? Nie wiadomo i zresztą nie ma to chyba większego znaczenia. Ważne jest Jego Miłosierdzie i nasza wdzięczność Jemu wyrażająca się w przestrzeganiu przykazań i Bożych i nauki Jezusa. Nie wygląda, bo jest bytem niematerialnym. blocked odpowiedział(a) o 19:17 dla kazdego wyglada inaczej ale powiem ci jedno Jezus i pan Bog to to samo Jezus nie był Bogiem. Bóg Jedyny przekazał nam w świętym Koranie ''Jakkolwiek mnie sobie nie wyobrażacie, ja tak nie wyglądam''. Co więcej jest on bardziej absolutem niż realną osobą więc nie pojmiemy go swoimi wyobrażeniami rw74 odpowiedział(a) o 20:53 Każdy bóg wygląda inaczej. blocked odpowiedział(a) o 21:46 według south park to taki hipopotam Skąd ja to mam [CENZURA] wiedzieć jestem ateistką aczkolwiek Bóg to "osoba" nie widoczna więc nie mam pewności, że istnieje takie coś jak niebo czy Bóg pomijając tą całą wiarę i nie odchodząc od tematu, jak byłam mała sądziłam, że tak zwany Bóg, istota jakże święta i czysta to mój dziadek ale z czasem dostał [CENZURA] i się powiesił. Pytając o coś takiego innych ludzi to jak zadać pytanie "jak wygląda latający pingwin zjadający nachos" odpowiedzi można uzyskać za pomocą Photoshopa nawiązując do tematu, obrazach. Nikt nie może Ci odpowiedzieć na to pytanie w 100% prawidłowo :) ~Pozdrawiam Spu odpowiedział(a) o 14:28 Zamknij oczy to się dowiesz. po pierwsze to nie jest Pan, tylko 9 Pań. Po drugie jedną z tych Bogiń mam na avatarze, a wszystkie 9 w tle Uważasz, że ktoś się myli? lub

To zawiera i witaminy i minerały! A że średnio wygląda? 😄 Przepis znajdziecie w ZDROWNIKU Pana Tabletki! A na stronie ma teraz fajne rabaty! Wpisz: ZDROWNIK + PAN TABLETKA A gotowy Turbo miód? Znajdziecie tylko na www.miododkulmy.pl - koniecznie z rabatem PANTABLETKA napiszcie w komentarzu jak wypadł Pan Tabletka ️ Kto widział? a 11 Przez sześć dni bowiem czynił Pan niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest, a odpoczął dnia siódmego; i dlatego pobłogosławił Pan dniowi sobotniemu i poświęcił go. 12 Zachowaj dzień sobotni, abyś go święcił, jak ci przykazał Pan, Bóg twój. 13 Sześć dni robić będziesz i pełnić wszystkie roboty twoje. Pan Piotr to człowiek poszukujący sukcesu.Czeka go przygoda pełna wyzwań i niebezpieczeństw.Czy Panu Piotrowi uda się osiągnąć sławę?Na kanale głównie pojawi ale Pan Bóg zawsze jest z nami. Dokądkolwiek uciekniemy – tam On jest, jak przy Eliaszu, przynosząc spokój, łaskę i zbawienie. A gdy toniemy w otwierającej się pod nami bezdennej przepaści – podaje nam rękę. Pan sam obdarza szczęściem – uwierzyć wbrew nieszczęściom, zaufać, nie zwątpić. ***

Eltaoo:Bóg na filmie jest przedstawiony jako osoba, w której znajduje się wszystko to co istniało, istnieje i istnieć będzie. Jest on więc podobny do bezgran

3r3ZnlZ.